Naszyjnik z pereł Akoya, wykonany w 14-karatowym złocie. Źródło: rubylane.com

Historia pereł hodowlanych. Część 3

Perły tahitańskie. Źródło: kristina-art.com
Perły tahitańskie. Źródło: kristina-art.com
Perły hodowlane zupełnie niesłusznie są uznawane za gorszy odpowiednik pereł naturalnych, a nawet za sztuczną imitację biżuterii. Nic bardziej błędnego – tylko naprawdę wprawne oko potrafi odróżnić perły hodowlane od naturalnych – prawie zupełnie nie różnią się kształtem, rozmiarem czy barwą. Dziś perły naturalne można zobaczyć w muzeach czy klejnotach koronnych. Prawie w ogóle się ich nie poławia, ze względu na ochronę środowiska. Poza tym to zupełnie nieopłacalne – by trafić perłę naturalną – trzeba średnio otworzyć około 15 tysięcy muszli. A i tak szansa na to, że dany okaz będzie mógł być wykorzystany w biżuterii, jest znikoma ze względu na różne rozmiary czy kształty pereł.

Przeczytaj także: Historia pereł hodowlanych. Część 1

Zależnie od użycia rodzaju ostrygi – złotej czy srebrnej, służącej do umieszczenia w niej perłowego implantu, mięczak może produkować perły hodowlane, która są białe, srebrne, a czasem nawet z różowym, niebieskim, zielonym, żółtym czy żółtopomarańczowym odcieniem. Te ostatnie nazywane są perłami złotymi. Ostrygi potrzebują czystych wód, by się rozwijać. Zanieczyszczenia oceanu, podnoszenie się poziomu morza i zmiany temperatury wody negatywnie wpłynęły na zbiory pereł w Myanmarze. Te negatywne czynniki dodatkowo podnoszą wartość pereł hodowlanych z Mórz Południowych.

TAHITAŃSKIE PERŁY HODOWLANE

Mieniące się różnymi barwami perły tahitańskie. Źródło: blog.pearlparadise.com
Mieniące się różnymi barwami perły tahitańskie. Źródło: blog.pearlparadise.com

Lśniące białe lub kremowe perły długo były uważane za kwintesencję tych kamieni, ich najlepsze okazy. Do czasu. W latach 70. świat poznał czarne perły tahitańskie. Te egzotyczne perły hodowlane są produkowane przez Pinctada margaritifera, mięczaka pochodzącego z Polinezji Francuskiej. Mogą mieć głęboko czarny odcień, a także ukazywać gamę kolorów: fiolet, zieleń, metaliczną i niebieskawą szarość.

Czarne perły tahitańskie. Źródło: michaelspearls.com
Czarne perły tahitańskie. Źródło: michaelspearls.com

Pierwsze czarne perły zostały zebrane w 1972 roku. Szybko je spopularyzowano. Znaczenie miało tu zaakceptowanie ich przez GIA (Gemmologiczny Instytut Ameryki), jako pereł o naturalnym kolorze. Zaufanie konsumentów wzrosło.

Przeczytaj także: Historia pereł hodowlanych. Część 2

Ważną rolę w rozwoju przemysłu pereł tahitańskich odegrał Robert Wan. Zaczął prowadzić farmy perłowe na początku lat 70. Niebawem produkował połowę światowych zasobów pereł tahitańskich. Jego sukces zapewnił mu przydomek Mikimoto Tahiti. Do dziś jest czołową postacią perłowego rynku.

Przeczytaj także: Historia pereł hodowlanych. Część 4

Perły tahitańskie są rzadkie i pożądane na rynku. Naszyjniki z nich wykonane są bardzo drogie. W zależności od wielkości okazów, mogą kosztować nawet dziesiątki tysięcy dolarów. Na ich cenę dodatkowo wpływają surowe ograniczenia wprowadzane przez władze Polinezji Francuskiej. Dotyczą metod uprawy, rozmiarów, a nawet grubości masy perłowej – co najmniej 0,8 milimetra.

Ciąg dalszy nastąpi.

Rafał Badowski

Źródło: GIA

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s